کانون بازنشستگان وزارت صنایع و معادن

چرا دولت نمی خواهد با افزایش قیمت دخانیات، مساله ما را برای همیشه حل کند?

 این که بعضا شنیده می شود که کسی مطالب ما را نمی خواند، اصلا چنین نیست. تک تک مطالب و حتی ریز ترین مطلب هم خوانده می شود. حداقل از نظر عقلی، عزیزان ما در امور امنیتی باید مواظب باشند اختلال گری در بین ما نفوذ نکند. این که از بدیهیات می باشد.
ولی قرار نیست که رییس جمهور یا وزیری خواننده مطالب ما باشند. چون اصلا وقت ندارند. افرادی هستند که کار و مهارتشان این است که مطالب هزار صفحه ای را در یکی دو سطر به استحضار مقامات دست اندر کار برسانند.
روز چهارشنبه داشتم گوش می دادم که نماینده ای، عینا سه سطر از مطلب خود حقیر را خطاب به پزشکیان خواند.
واقعیت این است که مطالب خواننده دارند، ولی به دلایلی دولت نمی خواهد به راحتی تن به خواسته قانونی ما بدهد. ممکن است کسی بگوید مگر مرض دارد? نکات پبچیده اند و من نمی توانم همه را در یک صفحه بیان نمایم.
راه حل همیشگی من به دولت و مجلس این بوده و هست که دارد در کشور 100 هزار میلیارد تومان سیگار و تنباکو به فروش می رسد. در بین 196 کشور جهان، سیگار در ایران ارزانترین قیمت را دارد. خودم هم سیگاری ام و سیگار کالایی مورد نیاز نیست و فقط یک عادت است. چگونه من یک ماه رمضان آن را کنار می گذارم?
عامل تورم، همیشه و در همه جا فقط یکیست و حجم پول در گردش می باشد. بقیه عوامل، ریز عامل اند، نه عامل اصلی.
دولت اگر سیگار را 35 درصد افزایش قیمت دهد، بار تورمی اش فقط یک دهم درصد می شود. اگر افزایش 50 درصدی بدهد، می شود 27 صدم . حال بفرمایند که اگر بنزین را افزایش 50 درصدی داد، چه اتفاقی می افتد که هنوز منبع مالی مورد نیاز قشر بازنشسته هم معلوم نیست تامین گردد? دقت بفرمایند که روزی 50 و 60 میلیارد لیتر بنزین با افزایش قیمت 50 درصدی می شود کلی پول برای خزانه و هنوز همان اندک اعتبار مورد نیاز حل مشکل بازنشستگان، معلوم نیست تامین گردد، یا نه.
افزایش قیمت سیگار، تورم اندکی ایجاد می کند و دردی اساسی هم درمان خواهد شد. ولی این بار تورمی، تاثیر نمایانی ندارد. بی رو در بایستی، دولت می خواهد از جیب ملت کشور را اداره کند. همان مقدار نفت، به فرض که به فروش برسد، باید صرف امور عمرانی گردد که عموما از همان هم خرج جاری می شود.
جان کلام همین جاست که یک افزایش قیمت در بنرین، همه قیمت ها را بالا می کشد. از این بهتر که یک نفر با یک گاری دستی و بدون ذره ای سوخت، بار حمل کند? بعد از افزایش قیمت بنزین، مزد او هم تغییر خواهد کرد. چون بنزین انرژی حامل است و کل اقتصاد را متاثر کرده و تاثیری جدی هم دارد. هر کسی گفت تورمی یکی دو درصدی دارد، قطعا کلامش بی اساس است. من هنوز محاسبه را انجام ندادم. حتی بر آوردی هم در ذهنم نقش نبسته است. ولی حدسم این است که همان ده درصد افزایش سنواتی دولت را باید دست کم، ده درصد هم از جیب خودمان بگذاریم رویش تا همین لقمه نان فعلی را جور کنیم. ولی با کدام جیب خالی این کار را کنیم? جیبمان که خالی است. نکته همین است که با پول  من و تو و منظور کل ملت، باید هزینه های کشور تامین شوند. سیگار این کار را نمی تواند برای دولت انجام دهد. می تواند بار مالی معیشت بازنشستگان را تامین نماید. حال آن که دولت به پول بسیار زیادی نیاز دارد. فقط یک موردش بفرمایند حقوق 100 میلیونی چند برابر حقوق یک فرد بازنشسته است? چه تعداد این جوری داریم? کم اند یا زیاد? در مقایسه با افراد ملت، کم اند. ولی بار مالی زیادی دارند. تبعیض،  یک اثرش همین است که فردی غرق در رفاه، نمی داند درد معیشت یک قشر چقدر زجر آور است. بلی منظورم همان نوبخت و ربیعی است که قدرت درک درد را ندارند. زیرا زیادی سیر اند. سیگار نمی تواند این حجم زیاد پول را جور کند.  ولی بنزین خوب می تواند. حال بفرمایند فقیر تر می شویم، یا نه? می شویم و شک نکنند. چه باید کرد? باید و این باید قطعی است که دولت ق.م.خ.ک را کامل اجرا کند و ذره ای تاخیر ننماید.  نه بروند دنبال ماده 30 که باید قانون اصلی کامل و درست اجرا گردد. این جا رسالت نمایندگان مجلس نمایان می شود. دولت که دلش نیست. اگر خدای ناکرده نمایندگان یارمان نبودند چی?  آن موقع وظیفه صنفی، قانونی و انسانی ما چیست?
 حسین سوری